Ποτέ δε θα καταλάβεις πόσο υπέφερα και υποφέρω για σένα. Ποτέ… Εσύ μου μάγεψες την ζωή, εσύ μου την διέλυσες. Και παρόλα αυτά, ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΠΕΣΕΣ ΣΤΗΝ ΕΚΤΙΜΗΣΗ ΜΟΥ. Και ούτε θα πέσεις ποτέ. Να’σαι πάντα ευτυχισμένη κι ας με άφησες δυστυχισμένο. Γιατί η αγάπη δεν απαιτεί…
Κάπως έτσι, σταματώ να γράφω σε αυτό το blog. Το αν θα ξανανοίξει, δεν είναι στο χέρι μου, αλλά στο άτομο που με ενθάρρυνε να το φτιάξω. Είναι ώρα να μαζέψω τα κομμάτια μου και να αναστηλώσω τον εαυτό μου. Με έχει ανάγκη. Και θα τον βοηθήσω εγώ, αφού κανείς άλλος δεν διατίθεται. Το αξίζει, αν μη τι άλλο.
Μπορεί να ξεχωρίσεις την μορφή τους μεσ’το πλήθος. Ίσως τους δεις να προσπερνάνε βιαστικά.
Όχι άλλο τέτοιο ξύπνημα. ΌΧΙ ΆΛΛΟ. Όχι άλλο. Προσπαθώ να κοιμηθώ, με το ζόρι έρχεται, τσουπ, πάρε έναν εφιάλτη για 3 ώρες και ξύπνα. Όχι άλλο….
Και αφού έκανα μπάνιο (παρόλο που δεν έχουμε ύδρευση και παρόλο που η μπανιέρα της θείας είναι να μην πω τι), συνεχίζω το διάβασμα.
Εύχομαι μόνο να μην διατηρώ φρούδες ελπίδες. Προτιμώ να μην έχω, παρά να έχω ψεύτικες.
